Hoe is het om blind te zijn? Deze ervaring wilden we weleens meemaken en daarom gaan we deze dag naar MuZIEum in Nijmegen om daar een dag uit het leven van een blinde mee te maken. We reizen er naartoe in de trein en komen ondanks enkele vertragingen keurig op tijd aan in het museum.
Hier legt een blinde jongedame ons uit wat ons zoal te wachten staat en hoe het werkt om met een stok te lopen. Alles wat licht kan geven zoals telefoons hebben we al moeten inleveren. Dan stappen we een pikdonkere ruimte binnen en moeten we maar eens proberen om via een grindpad de voordeur te vinden en vervolgens aan te bellen.
Een belknop voelt dan ineens als iets heel bekends en vertrouwd. Een vriendelijk sprekende man – zelf ook blind – stelt zich aan ons voor en leidt ons een ruimte binnen waar we plaats mogen nemen. Met de stok een halve meter voor me zwaaiend zoek ik waar ik wel of niet kan lopen.“Nynke, waar ben je?” Ik ben toch ietwat angstig geworden en kan me geen enkele voorstelling maken van de ruimte waarin ik verkeer.
Alleen al het horen van haar stem en daardoor de mogelijkheid om richting en afstand enigszins te bepalen stemt me gerust. Onze leider voelt mijn angst feilloos aan en leidt mij ook nog eens rustig door het pikkedonker. Wat kan het krijgen van een beetje hulp dan toch een ontzettende geruststelling zijn. Na het voelen van de bankleuning vind ik een zitplaats.
Vervolgens worden we door een tuin geloodst, horen het gekakel van kippen en voelen kippengaas waardoor we onze koers iets moeten wijzigen om de tuinpoort te vinden. Dan staan we ineens op straat en horen het voorbij rijdend verkeer. Het getik van het stoplicht maakt duidelijk dat we niet mogen oversteken.
Zodra het getik versnelt mag dit wel, maar eerst moeten we dan nog even van het trottoir afstappen en welke kant moet ik dan op lopen?! Ik vind het allemaal maar eng om niet te weten wat er zoal om je heen gebeurt, concentreer me volledig op de aanwijzingen van onze begeleider en vertrouw hierop. Nu besef ik pas hoe kwetsbaar je kunt zijn en afhankelijk van je medemens wanneer alles om je echt pikdonker is.
Na een bezoek aan een bioscoop belanden we als laatste in een kroeg waar we onze bestelling contant mogen betalen. We houdens ons blikje cola stevig vast na het openen, om ‘m maar niet ‘uit het oog’ te verliezen. Wat een bijzondere ervaring om bijna een uur lang helemaal niets te kunnen zien in een onbekende omgeving.
Mijn ogen zijn werkelijk open gegaan. Wat is het bijzonder en fijn om af en toe hulp te krijgen wanneer je de koers even kwijt bent. Dit zijn werkelijk lichtpuntjes wanneer het voor de rest van je leven helemaal pikdonker om je heen is.