Waar ben ik aan begonnen, zo denk ik als ik een aantal dagen voor de wandeling de reis ernaartoe aan het uitzoeken ben: zo’n twee uur reizen, vier uren wandelen en dan nog nog eens de reis terug, maar als ik eenmaal iets in de planning heb… En zo stap ik zaterdagochtend vroeg alleen in de auto.
Waar ben ik aan begonnen, zo denk ik op de reis naar Oosterbeek en ik onderweg ook nog eens gevraagd wordt om ‘even langs centraal station Arnhem’ te rijden om een paar wandelaars op te pikken. Absoluut geen held in de auto en al helemaal niet bij snel wijzigende programma’s ben ik toch deze uitdaging aangegaan.
Terwijl ik in alle rust de route heb uitgezocht, toets ik nu op een carpoolplaats gehaast een nieuwe route in en vraag me de hele reis af of het wel de juiste is. Waar ben ik aan begonnen, zo blijf ik me afvragen als ik halverwege de reis vaststel dat het grijs en grauw weer blijft, ik misschien wel veel te laat kom en bedenk wat er allemaal nog maar meer mis kan gaan.
Dan ga ik in gebed: ‘Heer ga met mij mee en help mij er vandaag iets moois van te maken.’ Nog geen kwartier later licht er een prachtige lichtgloed voor mij op, de zon breekt heel voorzichtig door de wolken. Op dat moment is mijn gebed verhoord, ik weet dat God er ook vandaag bij is.
Als onze reisleidster Margreet bij de start vraagt of we tijdens de wandeling een foto willen maken van iets dat ons raakt, deel ik deze ervaring meteen met de groep, ook al heb ik er geen foto van. Gedurende de hele wandeling zie ik telkens weer de bewolking en het grauwe weer, maar steeds weer zie ik ook de zon er achter schijnen.
Langzaam verandert onze wandeldag van een grauwe oktoberdag in een prachtige herfstdag en mogen we genieten van Gods schepping in al zijn kleurrijkheid. Net zoals we mogen weten dat de zon achter de wolken altijd schijnt, mogen we weten dat God altijd bij ons is, ook wanneer we Hem niet zien. Hij is er altijd, we zijn nooit alleen.
