“Oh nee!” Regelmatig hoor ik deze uitroep binnen ons huis, vandaag ben ik het echter zelf die deze noodkreet bijna hardop slaakt. Ik heb zojuist de powerbank op de grond laten donderen en verbaas me er na het oprapen ervan even over dat het laadapparaat nergens een scheurtje vertoont. Een snelle test leert me echter wel dat ’ie niet meer werkt.
Nee toch?! Nog geen half jaar geleden heb ik de bepaald niet goedkope Celly 20.000mAh lader gekocht om onder meer mee te nemen naar Noord-Ierland en de treinreizen die ik ging maken. Uiteraard gooi ik de accu niet meteen in de prullenmand, maar ga eerst op onderzoek uit. Met veel geduld pruts ik de twee naadloos aan elkaar vast zittende helften uit elkaar en al snel kan ik het zaakje aan de binnenkant bekijken.
Meteen zie ik dat de waarschijnlijke oorzaak een hee-eel fijn loszittend draadje is. Met mijn bril op het puntje van de neus probeer ik te ontdekken waar deze dan vast zou moeten zitten, maar ik zie het niet. Vindrijk als ik ben aangelegd ga ik op onderzoek uit. Ik sluit mijn telefoon aan op de powerbank, pak het draadje vast met een pincet en tik hier en daar een soldeersel aan.
In mijn logica moet de telefoon gaan reageren zodra ik een juiste schakel heb geraakt en… ja hoor, inderdaad gebeurt er waar ik op hoop. Daadkrachtig haal ik mijn soldeerbout – die ik al in bezit heb sinds mijn studie op de middelbare technische school – samen met enig soldeertin uit het hok en laat alles warm worden.
Met de pincet en daartussen het draadje in de ene hand en in de andere hand de soldeerbout breng ik de metalen bij elkaar en hoop dat het vast blijft zitten. De telefoon licht op, het laadproces is begonnen, de powerbank werkt weer! Voorzichtig maak ik de buitenkant weer dicht. Door mijn niet geheel geweldvrije gepruts om het apparaat uit elkaar te halen past dit nu iets minder naadloos, maar met een stukje ductape er omheen blijft alles wel zitten en doet mijn powerbank het weer.
