Het is nog schemerig wanneer de wekker afloopt in huisje 35. We hebben redelijk goed geslapen en er alles aan gedaan om de temperatuur voor de nacht zo ver mogelijk naar beneden te krijgen. Zo zijn we gisteravond nog even om een softijsje geweest. De ramen hebben we allemaal open laten staan, wetende dat er dan mugjes naar binnen kunnen komen. Wonder boven wonder hebben we er geen last van gehad. We zijn wellicht de eerste gasten die vertrekken vanaf Toppark.
In Valkenburg zijn we ruimschoots op tijd voor de Arriva stoptrein Maastricht Randwyck. De NS intercity ’s Hertogenbosch van 7:27 rijdt echter net voor onze neus weg, dat is even balen. We zijn niet de enige die te laat zijn. Het wordt niet duidelijk of deze trein nu te vroeg weg rijdt of dat de stoptrein te laat arriveerde.
In ieder geval kunnen we ons niet voorstellen dat we onze overstaptijd van drie minuten ook maar enigszins hebben gebruikt. We lopen bijna van de ene naar de andere trein… Voor de volgende intercity moeten we een half uur wachten, een spoor verderop gaat er over tien minuten een stoptrein richting Roermond. Deze nemen we.
“Wat een gedoe is dit”, moppert Nynke nu ons hele systeem in de war ligt en we alles opnieuw moeten uitzoeken, maar eigenlijk is het ook zomaar weer geregeld en zijn we maar tien minuten later op de plaats van bestemming. In de trein hebben we een poging gedaan om uit te zoeken hoe de app met gratis OV in Zuid Limburg werkt. Dat lijkt gemakkelijker dan het is, we hebben het niet voor elkaar gekregen en checken dan maar met eigen betaalmiddel in.
De buslijn die ons vanaf station Roermond zou kunnen brengen tot het punt waar we onze wandeling twee jaar geleden hebben beëindigd, rijdt op zaterdag en zondag niet, we kiezen nu een lijn die ons zo ver mogelijk die kant op kan brengen. Dat is bij de halte Donderbergweg, vanwaar het dan nog zo’n half uur wandelen is.
Volgens de vriendelijke buschauffeur – die ons wel wil vertellen waar we uit moeten stappen – staat ons een bosrijke route te wachten. Daar zijn we blij mee met een zonnige en warme dag als vandaag voor de boeg. Om 9.09 uur sluiten we aan op het Pieterpad en gaat onze eigenlijke wandeling van de 22 kilometer lange etappe van start. Hiervan hebben we twee jaar geleden al zeven kilometer gelopen.
“Hearst de fûgeltsjes wol?”, deelt Nynke verheugd al snel nadat we voorbij het Spik het natuurgebied weer zijn ingetrokken. Een half uurtje later vinden we op een stevige boomstam in de schaduw een plek om een kopje koffie te drinken.
Als we dan een uurtje later het plaatsje Melick zijn gepasseerd, zoeken we opnieuw een plekje om even te rusten. Het bankje dat we als eerste passeren staat echter dusdanig in de felle zon dat we besluiten even door te wandelen. Een paar honderd meter verderop vinden we een leuke plek, twee stappen naast het pad, dwars door de struiken, op een boomstam, in de schaduw.
Volgens een fotograaf die hier juist voor ons vertoefde, is hier een dezer dagen de bontevliegenvanger gesignaleerd, een bijzondere vogel die hij graag vast had willen leggen. Tevens had hij net nog een ijsvogel gespot die wij helaas uiteindelijk niet gezien hebben. Onder de rook van het dorpje Sint Odiliënberg eten we een broodje, een appel en drinken een bakje thee aan de rivier de Roer, waarvan het waterniveau zichtbaar is gedaald.
Het is inmiddels elf uur geweest en de temperatuur begint alweer redelijk op te lopen. Dit is vooral te merken wanneer we even het bos verlaten en door het dorpje Sint Odiliënberg wandelen. Even nadat we hier de basiliek zijn gepasseerd, wandelen we het bos weer in maar…
Dan ineens staat er een bordje van boswachter met ‘verboden toegang’ en mogen we niet verder. Het pad is tijdelijk afgesloten omdat er dode bomen in dit gebied staan en hierdoor mogelijk zware takken onverwacht naar beneden kunnen vallen.
Terwijl wij ons staan te verdiepen in een alternatieve route, wandelen een man en een vrouw zonder op of omkijken het pad wel in. Nynke wijst hen even op de waarschuwing. “Hey…Friezen!”, zo heeft de vrouw al snel in de gaten en ze verstaan het niet alleen, ze spreken het ook. “Wêr komme jimme wei”, wil Dick weten. Ze komen uit Kootstertille. – “En jimme út it Fean tink?” Ze vindt dat Dick een bekend gezicht heeft en meent hem ergens van te herkennen. Ze blijkt jaren geleden bij Dizzy te hebben gewerkt en kent ook broer Teun wel – waar ze bij Kolkzicht wel regelmatig iets hebben gegeten.
Wij hebben meteen al besloten rechtsomkeert te maken en de alternatieve route te gaan, zij denken er nog even over na, maar volgen ons toch ook al gauw achtig. Voor de alternatieve route moeten we een behoorlijk eind weer terug. In het bos tussen Sint Odiliënberg en Montfort waar we vervolgens in wandelen, komt Nynke er langzaam achter dat ze wellicht toch ietwat te weinig heeft getraind voor langere afstanden, de laatste loodjes wegen het zwaarst.
Eindelijk gearriveerd in Montfort gaan we meteen op zoek naar een terras. We bestellen koffie en thee met een Limburgse vlaai, abrikozen smaak. Nynke klaart meteen al op nadat de lekkernij aanschouwt.
We hadden al ontdekt dat de bus rechtstreeks naar station Echt ons zojuist voorbij was gereden en daarom de tijd genomen voor deze terraspauze. De volgende bus rijdt om 14:03 richting Roermond. Bij de bushalte treffen we de Friezen uit Kootstertille ook weer. We reizen samen naar het station van Roermond, vandaar gaan wij samen weer verder richting Maastricht.
Eenmaal terug in Valkenburg gaan we om boodschappen. We houden ons diner vandaag bij een hamburger met een salade. Voordat we gaan eten nemen we nog even een verfrissende duik in het zwembad.
De buitentemperatuur is een stuk aangenamer dan gisteren. Ook staat er een heerlijk briesje, dus het is de rest van de avond prima toeven op het terrasje bij huisje 35. De airconditioning van de buren rechts heeft wellicht daardoor ook iets minder moeite om de zaak af te koelen en heeft minder kabaal dan de dag ervoor, de buren links hebben de bubbels in hun jacuzzi ontdekt en bubbelen er vrolijk op los. Wij halen later op de avond nog een heerlijk softijsje en genieten van de ondergaande zon.