Op tafel staan schalen met scherven, chocolaatjes, lijm en tangen en we hebben allemaal een bakje koffie of thee met een stuk cake gekregen. Van Sjoukje en Gea krijgen we uitleg over de werkwijze van deze bezinningsochtend met daarin stilte, creativiteit en viering. Ik zit als enigste man tussen twaalf vrouwen die eerst al druk aan het kletsen zijn over van alles en nog wat. Nu zijn we stil…
Het is vandaag goede vrijdag en deze ochtend staat in het teken van gebrokenheid en heelheid, hetgeen eigenlijk ook het symbool van deze gedenkdag is: God wil het weer goed maken met de mensen. De scherven zoals die op tafel liggen, zo ziet eigenlijk het leven er ook uit en en we krijgen ook een verhaal te horen over iemands gebrokenheid die door de jaren heen weer goed is geworden.
Voor ons ligt een houten kruis waar we mee aan de slag gaan. “Je mag de scherven op het kruis leggen en er door knippen en plakken weer iets moois van maken”, leggen Sjoukje en Gea uit nadat we meditatie hebben gehouden en een mooi lied hebben gehoord. “Met al je emoties en zorgen kun je bij God terecht. Hij maakt alles weer heel.”
We hebben wel een voorbeeld gezien om zo een idee op te doen van wat we zoal kunnen maken, maar het valt bepaald niet mee om dat voor elkaar te krijgen. Toch heb ik er wel aardigheid aan en zonder dat ik er erg in heb zit ik mooi met de dames mee te kletsen. “Je hebt mooie kleurcombinaties uitgezocht”, zo krijg ik bovendien te horen en uiteindelijk vind ik het zelf ook niet eens slecht.
Of het eigenlijk wel voor mannen was, zo had ik voor de zekerheid nog wel gevraagd en ik ben dan ook niet verbaasd dat er vooral dames zijn, maar de vrouwen vinden het juist wel stoer van me dat ik toch ben gekomen. Aan het einde van de ochtend ben ik zelfs trots op mijn creatie en net zoals ook mijn leven wel de nodige littekens kent, is het eindresultaat toch best bijzonder: er is van scherven iets moois gemaakt.
