“Hoe moat ik begjinne?!”, bijna met de handen in het haar kom ik een lokaal binnen waar grotendeels jongedames met hun hoofd volledig in een andere wereld verkeren en hun schildersdoek al grotendeels ingekleurd hebben met acrylverf. Ik treed vandaag volledig buiten mijn comfort zone door voor het eerst van mijn leven mee te doen met een schilderscursus.
“Oh, pak mar in doek en in kwastje en begjin mar wat”, zo probeert de begeleidster me gerust te stellen, maar ik ontvang geen instructies over wat ik moet doen en hoe ik moet beginnen. Gelukkig kom ik naast een lieve vrouw te zitten die me wel wil helpen en het heel anders aanpakt dan de dames die hun hele doek al vol gekladderd hebben. “Meitsje earst mar ris in sketske.”
Pfffttt… ook met schetsjes ben ik niet bekend en daar heb ik niet over nagedacht, maar als ik een foto op m’n telefoon vind die me wel wat lijkt als voorbeeld en ik een beetje hulp krijg bij het schetsen, heb ik even later al aardig door hoe het allemaal werkt en wil mijn hoofd ook al langzaam aan naar een andere wereld.
Toch word ik telkens weer terug gehaald naar de werkelijkheid als blijkt dat het niet meevalt om het bloemetje of grasspriet van de voorbeeldfoto naar het schildersdoek over te brengen. Het schijnt dat ik niet de vakken moet inkleuren, dat ik te snel over ga tot details en meer in lagen moet schilderen; ik moet wachten tot de ene kleur droog is en er dan met een andere kleur over heen kan zodat het kunstwerk wordt opgebouwd.
Aan het eind van de eerste les valt het resultaat me nog niet eens tegen wanneer mijn werkje op afstand aan de groep wordt getoond, maar als ik zie naar wat voor kunstwerken er rondom me zijn gecreëerd, denk ik toch dat mijn talent niet bepaald op dit gebied ligt. Toch vind ik het een verrijking om enigszins te weten hoe het werkt en dat je op deze manier toch echt even los kunt komen van de wereld.
Comfort zone
