Met z’n tweeën waren ze druk bezig achter de computer. Hij zat op de bureaustoel en tikte af en toe een woordje in, zij stond achter hem met een papier met daarop het probleem en gaf aanwijzingen. Aan hun houding en bewegingen was duidelijk te zien dat ze er niet uit kwamen, terwijl ze niet veel tijd hadden. “Noh, dan wit ik it ek net mear, oars moatte wy GPT mar ris freegje”, zo stelt zij gehaast voor.
Ze grijpt in haar broekzak, spreekt enkele trefwoorden van hun vraagstuk in de app met kunstmatige intelligentie en leest vervolgens het antwoord. Of ze er hiermee uit zijn gekomen weet ik niet, ik heb er niet op gewacht. Wat is het toch dat tegenwoordig iedereen als eerste lijkt te denken aan die virtuele assistent in de broekzak.
Onlangs zat ik behoorlijk met mijn handen in het haar. Voor een muziekavond was ik druk doende met het produceren van de presentatie met veel liedteksten. Bovendien stond in die week de deadline van Kruispunt in mijn agenda, er moest nog even een krantenartikel geschreven worden en uiteraard zijn er die week ook nog de nodige afspraken.
Even ben ik de kluts wat kwijt, weet niet wat ik eerst en laats moet aanpakken, ben bijna ten einde raad. In dit soort gevallen vormt mijn fiets meestal een van de meest voor de hand liggende bijdragen tot de oplossing. ‘Efkes in slach troch it doarp’ leert mij al snel het geheel vanuit een ander perspectief te bekijken.
Het kan geen toeval zijn dat we dezelfde avond nog in ons dagelijkse meditatie lezen over de reis naar genezing: vertrouw je pijn, gebrokenheid en problemen aan Hem toe en Hij werkt door alles heen om je gezond te maken, Hij zorgt voor oplossingen. ‘Jezus, geef me geduld, vreugde en perspectief op mijn reis, ik vertrouw er op dat U het laat zijn op Uw tijd’, zo luidt het gebed waar de meditatie mee afsluit.
‘Heer, ik loop even volledig vast’, zo voeg ik er aan toe. ‘Help mij om orde op zaken te stellen in de chaos die ik momenteel heb in mijn hoofd. Heer ontferm U over mij.’ Bij thuiskomst neem ik een kop koffie en ga achter de computer zitten. Een uur later heb ik mijn stukken geschreven. Niet met behulp van een virtuele assistent, maar met hulp van God. Dank U Heer!